Trafikte Kaybettiklerimiz: Sadece Zaman Değil

Son günlerde sosyal medyaya düşen videoları görmemek mümkün değil. Yol verme kavgası, araçtan inip saldıran sürücüler, ambulansa yol vermeyenler, emniyet şeridini “akıllılık” sananlar… Hepsi birkaç dakikalık görüntü ama anlattığı hikâye çok daha uzun: Tahammülsüzlük.

Kimse kimseye güvenmiyor. Herkes haklı, herkes aceleci, herkes sinirli. Oysa trafikte kazanılan üç beş dakika, kaybedilen bir canın yanında ne ifade eder?

Direksiyon başına geçen birçok kişi, sanki başka bir kimliğe bürünüyor. Günlük hayatta selam veren insanlar, trafikte en küçük hatayı affetmeyen birer yargıca dönüşüyor. Cam kapalı, mesafe var, sorumluluk duygusu ise açıkta kalıyor.

Asıl sorun sadece kurallara uymamak da değil. Sorun, başkasının hayatını önemsememek. Yaya geçidinde bekleyen çocuğu görmezden gelmek, siren sesini duyup gaza basmak, selektörü bir tehdit gibi kullanmak… Bunlar “sürüş hatası” değil, “vicdan arızası”.

Yetkililer cezaları artırıyor, denetimler yapılıyor, radarlar çoğalıyor. Hepsi gerekli. Ama yeterli mi? Değil. Çünkü mesele direksiyonun başında değil, zihnin içinde başlıyor.

Trafik eğitimi sadece ehliyet kurslarında verilen birkaç dersten ibaret olmamalı. Okullarda, ekranlarda, kamu spotlarında sürekli hatırlatılmalı: Karşındaki araç değil, insan.

Belki de artık şu soruyu sormanın zamanı geldi: Biz gerçekten bir yere mi yetişiyoruz, yoksa insanlığımızdan mı uzaklaşıyoruz?

Trafikte kaybettiklerimiz sadece zaman değil… Sabır, saygı ve bazen geri gelmeyecek hayatlar.